Rozdział 9 – Błękitne Marzenie

Wieczorem, kiedy już leżała w łóżku usłyszała ciche pukanie do drzwi. Ze wspólnego salonu zmyła się prawie natychmiast. Po wyjściu chłopaka bardzo źle się czuła. Nie miała ochoty tam siedzieć.

– Mogę wejść? – usłyszała nieśmiałe pytanie Emila.

– Proszę – odpowiedziała siadając na łóżku i okrywając się kołdrą.

Zapaliła nocną lampkę. Chłopak wsunął się do pokoju zamykając za sobą drzwi. Usiadł na łóżku, tuż przy dziewczynie.

– Pomyślałem sobie, że mogłaś się nieswojo poczuć, kiedy przyszła Cassie – stwierdził. – Zostawiłem cię na dole samą, ale to dlatego, że nie bardzo wiedziałem co zrobić… Gniewasz się na mnie? – zapytał.

Dziewczyna przecząco pokręciła głową. Zdziwiła się, że Emil do niej przyszedł. Tak naprawdę nie była zła. Zwyczajnie zrobiło jej się bardzo przykro i nieswojo. 

– Chciałbym, żebyś wiedziała – kontynuował chłopak – że Cassie to moja była dziewczyna. Chodziliśmy ze sobą jakiś czas temu. Rozstaliśmy się przed maturą. Powiedzmy, że się przyjaźnimy. Szczerze, to nigdy w życiu nie spodziewałbym się jej tutaj.

– Czy to ma coś wspólnego ze mną? – spytała cicho Eliza.

– Nie – odpowiedział Emil patrząc jej w oczy. – Mówię ci to, bo bardzo bym nie chciał, żebyś zraziła się do mnie na samym początku. Naprawdę bardzo cię polubiłem.

Dziewczyna uśmiechnęła się do niego delikatnie. Uklęknęła na łóżku za chłopakiem. Oplotła ramionami jego szyję. Pocałowała go leciutko w policzek.

– W takim razie w porządku – powiedziała spokojnym tonem. – Skoro mówisz, że nic was już nie łączy to pewnie tak jest. Nie mam powodów, żeby ci nie wierzyć.

Porozmawiali przez chwilę. Umówili się, że rano pojadą razem na rozpoczęcie roku akademickiego. Potem chłopak życzył Elizie dobrej nocy i wyszedł z pokoju. Dziewczyna długo nie mogła zasnąć. Leżała na plecach wpatrując się w sufit. Po głowie snuły jej się smutne myśli. Myślała o pięknej Kasandrze i o tym, że jeżeli tamta będzie chciała odzyskać Emila, to pewnie nie ma z nią najmniejszych szans.