Błękitne Marzenie

Pierwsze dłuższe opowiadanie jakie kiedykolwiek napisałam.

Trójkąt miłosny. Trochę akcji. Dziewczyna, która została sama na świecie.

Błękitne Marzenie to opowieść o samotności, która potrafi boleć, o miłości, która przychodzi w najmniej oczekiwanym momencie, i o sztuce, która widzi więcej niż ludzkie oczy.

Eliza przyjeżdża do Częstochowy z jedną torbą i bagażem doświadczeń, których nie powinien dźwigać nikt w jej wieku. Dom studencki „Solaris” ma być dla niej tylko przystankiem — miejscem, gdzie zacznie studia, znajdzie pracę i spróbuje ułożyć życie od nowa. Poznaje Emila: otwartego, ciepłego, bezpiecznego. Przy nim łatwo oddychać, łatwo się śmiać, łatwo zapomnieć.

Jest też Gabriel. Zamknięty w sobie, chłodny, drażniący. Artysta, który nie szuka ludzi, a jednak widzi ich aż za dobrze. Maluje Elizę taką, jakiej ona sama nie potrafi w sobie dostrzec — delikatną, prawdziwą, pełną cichej siły. Ich drogi krzyżują się w półcieniach niedopowiedzeń, zazdrości i wyborów, które zawsze mają swoją cenę.

Między pierwszą miłością a tą jedyną, między lojalnością a pragnieniem, Eliza będzie musiała zdecydować, kim chce być i komu pozwolić zajrzeć do własnego świata. Bo czasem największym marzeniem nie jest miłość, lecz odwaga, by ją przyjąć.

Opowiadanie ma 20 lat i można je znaleźć na różnych stronach, między innymi na moim blogu. Tutaj w wersji poprawionej pod względem ortografii, gramatyki i interpunkcji, ale nie zmienionej pod żadnym innym względem.