Rozdział 3 – Córka Złej Królowej

Alexei

Zirytowany stoję przed drzwiami komnat, które kazałem przygotować dla królewny. Drogę zagradza mi wielka pajęczyca. Nie mam pojęcia, co ona tu robi i dlaczego porzuciła swoją wieżę, której nigdy nie opuszcza. Tuż zza niej wychyla się strzyga. Wygląda jak krzyżówka człowieka i sowy. Ma nieproporcjonalnie dużą głowę, czerwone ślepia i szpony zbliżone do ptasich. Sprawia niepozorne wrażenie, doskonale jednak zdaję sobie sprawę, jak szybkie, zwinne i silne jest to stworzenie. Nie przychodzi mi do głowy, co takiego mogło skłonić je do pojawienia się tutaj razem. 

– Czego chcecie? – pytam je chłodnym głosem. 

– Nie ssskrzywdzisz jej – syczy olbrzymi pająk. 

– Nie pozwolimy ci na to – popiera go strzyga. – Będziemy ją chronić. 

Przewracam oczami, ale zdaję sobie sprawę, że jestem zadowolony. Mieszkańcy zamku pamiętają królewnę. To dobrze. 

– Ja również zamierzam ją chronić – oznajmiam im stanowczym tonem. – W końcu to córka Złej Królowej. 

Nie wierzą mi. Patrzą na mnie podejrzliwie i ani na krok nie odsuwają się od drzwi. Wzdycham ciężko. 

– Pozwalam ci sprawdzić – zwracam się zrezygnowany do strzygi. 

Podwijam rękaw. Stworzenie zbliża się, a potem ostrymi pazurami przesuwa po mojej ręce. Na kamienną posadzkę skapują krople krwi. Strzyga odsuwa się powoli, kiwając głową pajęczycy.   

– Wierzymy ci – mówi. – Krew nie kłamie. 

Nareszcie przestają blokować przejście. Opuszczam rękaw, ukrywając pod nim zadrapania. Zapinam mankiet czarnej koszuli. 

– Zaczekaj – zatrzymuje mnie pajęczyca, kiedy mam zamiar otworzyć drzwi. 

– Co znowu? – warczę na nią coraz bardziej poirytowany. 

– Oddaj to królewnie – wysuwa do mnie odnóże, którym oplata jakiś zwitek materiału. 

Przyjmuję zawiniątko, bo nie zamierzam wdawać się z nimi w dyskusję. Kiwam głową i wreszcie wpuszczają mnie do środka. Zamykam za sobą drzwi. W ręce trzymam dziecięcą przytulankę. To chyba kot. Jest brudna, stara i zniszczona, ale nawet ja wyczuwam, jak silna czarna magia uwięziona została w jej wnętrzu.