Rozdział 7 – Błękitne Marzenie

Nadeszła wigilia Bożego Narodzenia. Wszyscy rozjechali się do domów. Eliza została sama. Jeszcze nigdy nie czuła się tak paskudnie. Cieszyła się tylko, że wieczorem idzie do pracy – przynajmniej nie będzie miała czasu na smutne myśli. Tego dnia, jak nigdy dotąd, zdała sobie sprawę, że jest zupełnie sama na świecie.

Kupiła sobie małą choinkę w doniczce. Chciała mieć choć odrobinę świątecznego nastroju. Kiedy weszła na górę, zdziwiła się, że drzwi do pokoju chłopaków są otwarte. Zajrzała do środka i zastygła. Na środku stała sztaluga z rozpiętym płótnem. Przy niej Gabriel, cały umazany farbami. Eliza nie potrafiła powstrzymać śmiechu.

– Bawi cię to? – zapytał poważnie.

– Tak – odparła szczerze, wciąż się śmiejąc.

Podszedł bliżej i maznął ją pędzlem po policzku. Pisnęła i próbowała uciec, ale on złapał ją i pobrudził w kolejnym miejscu. Zaczęła się zaciekle bronić. Po kilkunastu minutach oboje byli cali w farbie. Teraz Gabriel też się śmiał.

– No dobra. Nie wiem, jak ja pójdę do pracy – stwierdził, puszczając ją.

Eliza wcale nie miała ochoty się odsuwać.

– Pracujesz dzisiaj?

– Aha. Ty chyba też?

– Tak. – Uniosła kosmyk włosów umazany niebieską farbą. – Czy to się zmywa?

– Szczerze? Nie mam pojęcia. – Roześmiał się. – Spróbujemy.

Wziął ją za rękę i poprowadził do łazienki. Wepchnął ją pod prysznic w ubraniu. Eliza była wdzięczna, że jak zwykle chodziła boso. Sam wszedł zaraz za nią.

– Z włosów chyba nie schodzi – stwierdziła, mocząc poplamione kosmyki.

– Pokaż. – Chwycił pasmo jej złotych włosów, namydlił je delikatnie i spłukał. – No dobra. Będziesz miała przez jakiś czas kolorowe pasemka.

– Nie masz się z czego śmiać. Ty też. Dobrze, że przynajmniej ze skóry schodzi.

– Ok, zostawię cię samą. Umyj się, potem moja kolej. – Spojrzał na nią. – Czy na wigilię możemy zjeść pizzę?

Eliza wybuchnęła śmiechem.

– Pewnie. Czemu nie.

Gabriel uśmiechnął się rozbrajająco i wyszedł, zamykając za sobą drzwi.

~ ♥ ~ ♥ ~ ♥ ~

Godzinę później siedzieli w pokoju Gabriela i jedli pizzę. Do pracy mieli jeszcze kilka godzin. Eliza siedziała na podłodze, oparta o ścianę. Gabriel leżał na łóżku, podparty na łokciu, i patrzył na nią.

– Czemu nie pojechałeś do domu? – zapytała cicho.

– Tak mi wypadło z pracą. Teraz moja kolej. – Wzruszył ramionami. – Za to Wielkanoc będę miał wolną.

– Strasznie głupio – westchnęła.

Gdyby babcia jeszcze żyła, nie wyobrażała sobie świąt z dala od rodziny.

– Da się żyć. A ty powinnaś się cieszyć. Przynajmniej nie siedzisz dzisiaj sama.

Uśmiechnęła się ponuro.

– Mam się cieszyć, że nie mogłeś pojechać do domu?

– Aha. – Spojrzał na nią poważnie. – Poza tym mam dla ciebie gwiazdkowy prezent. Z tego też możesz się cieszyć.

– Prezent?

Spojrzała na niego zdumiona. Gabriel wstał, wyciągnął z szafy wypchaną reklamówkę i rzucił jej. Eliza wyjęła dużego, pluszowego pingwinka. Przyjrzała mu się chwilę, po czym przytuliła do siebie.

– Uznałem, że ci się przyda – powiedział. – Ciągle tylko płaczesz. Teraz będziesz miała się w co wypłakiwać.

Roześmiała się.

– Mam oczy na mokrym miejscu. Jak Nel z „W pustyni i w puszczy”.

Naprawdę ją zaskoczył. Nie spodziewała się żadnych prezentów, a już na pewno nie od niego. Najzabawniejsze było to, że sama też coś dla niego miała. Wstała.

– Poczekaj chwilę.

Szybko poszła do swojego pokoju i wróciła z paczuszką owiniętą w kolorowy papier, nadal tuląc pingwinka.

– To dla ciebie.

Gabriel spojrzał na nią z wyraźnym zaskoczeniem. Usiadł na łóżku i ostrożnie rozwinął papier. W środku był ładnie wydany angielski tomik wierszy Lorda Alfreda Tennysona oraz zeszyt z tłumaczeniami na polski. Pismo Elizy nie było tak ozdobne jak jego, ale równe i czytelne.

Patrzył na nią przez chwilę, jakby nie wiedział, co powiedzieć. Pokręcił głową.

– Nawet nie wiesz, jak długo tego szukałem – wymruczał.

– Wiem. Widziałam, jak szukałeś. – Uśmiechnęła się. – Dlatego ci to dałam. Znalazłam jeszcze w listopadzie, w łódzkim antykwariacie. Tłumaczenia są głównie z Internetu, a te, których nie znalazłam, przełożyłam sama. Pewnie nie najlepiej. Nie wiem, dlaczego nikt tego wcześniej nie przetłumaczył…

– Musiałaś się cholernie nad tym napracować – powiedział cicho.

Wstał, odłożył książkę na pościel, podszedł do niej i przytulił mocno.

– Dziękuję – wyszeptał.

~ ♥ ~ ♥ ~ ♥ ~

Wieczorem, jak zwykle, jechali razem do pracy. Eliza była w znacznie lepszym humorze niż rano. Naprawdę cieszyła się, że Gabriel nie wyjechał na święta. Spędziła bardzo miłą wigilię – nawet jeśli pizza była raczej włoską tradycją niż polską.

– Gabe, za co tak bardzo nie lubisz Kasandry? – odważyła się w końcu zapytać. – Mam wrażenie, że się ciebie boi.

– Nie sądzę, żebyś chciała to wiedzieć – odparł.

Westchnęła.

– Gdybym nie chciała, nie pytałabym.

Gabriel przez dłuższą chwilę milczał. Eliza już myślała, że nic nie powie. Odezwał się dopiero, kiedy zatrzymali się pod klubem.

– Na początku naprawdę lubiłem Cassie. Przestałem, kiedy spróbowała się ze mną przespać. Najwyraźniej uznała, że może chodzić z Emilem i przy okazji kręcić ze mną na boku. Niedługo potem zerwali. On o niczym nie wie, Stokrotko. Proszę, nic mu o tym nie mów.

Wysiadł z samochodu, nie dając jej czasu na odpowiedź.

~ ♥ ~ ♥ ~ ♥ ~

Sylwestra mieli spędzić w Krakowie. Emil zaprosił Elizę na bal. Była wniebowzięta – wreszcie mogła założyć swoją błękitną suknię. Bawili się doskonale. Tuż przed północą wyszli na plac, żeby obejrzeć fajerwerki. Emil otworzył szampana i pocałował ją. Śmiali się, kiedy niebo rozbłysło kolorami.

Nagle Eliza poczuła na sobie czyjeś spojrzenie. Oderwała wzrok od fajerwerków i rozejrzała się po tłumie. Zobaczyła Gabriela. Nie patrzył w niebo. Patrzył prosto na nią. W jego oczach było coś dziwnego – zachwyt pomieszany z bólem i tęsknotą.

Chciała do niego podejść. Kiedy jednak spostrzegł, że go zauważyła, odwrócił się i zniknął w tłumie. Eliza poczuła, jak narasta w niej pustka. Coś było bardzo nie tak, a ona nie miała pojęcia, jak to naprawić.

Koło drugiej wrócili do hotelowego pokoju. Eliza starannie złożyła suknię, żeby się nie zniszczyła, i włożyła za dużą koszulkę, której używała jako piżamy. Miała poważną, zamyśloną minę. Kiedy usiadła na łóżku obok Emila, spojrzał na nią pytająco.

– Musimy porozmawiać – powiedziała cicho. – Wiem, że Sylwester to nie najlepszy moment, ale… jesteś moim przyjacielem. Nie powinniśmy być parą. Naprawdę bardzo cię lubię, tylko że to po prostu tak nie działa. 

– Wiem – odparł smutno. – Zauważyłem. Czy to znaczy, że ze mną zrywasz?

Skinęła głową. Przysunęła się bliżej. Emil objął ją i przytulił.

– Przepraszam – wyszeptała. – Naprawdę bardzo cię przepraszam.