Błękitne Marzenie

Eliza przyjeżdża na studia z jedną torbą, kilkoma wspomnieniami i ogromną pustką po ludziach, których już nie ma. Ma zamiar skończyć ochronę środowiska i jakoś przetrwać. Nic więcej.

W Domu Studenckim poznaje Emila – chłopaka, który uśmiecha się tak, jakby świat naprawdę był w porządku. I Gabriela – tego, który patrzy, jakby wiedział, że wcale taki nie jest.

Jeden pomaga jej nieść bagaże.

Drugi sprawia, że na nowo uczy się oddychać.

To historia o dziewczynie, która przez większość życia starała się być niewidoczna. I o tym, co się dzieje, kiedy ktoś w końcu naprawdę na nią patrzy.

Ponieważ to jedno z moich pierwszych opowiadań, do którego mam ogromny sentyment, postanowiłam przepisać je na nowo. Tak oto prezentuje się druga wersja. Przyjemnej lektury! ♥