Epilog – Wybrańcy Bogów

Emiyo

Wróciłam do tej samej ciszy, która zawsze przychodziła po śmierci. Nie miała zapachu ani temperatury, a jednak czułam ją na skórze, jakby była mgłą. W oddali majaczyła znajoma linia światła, miękka i nierealna, dokładnie taka jak wtedy, gdy pierwszy raz usłyszałam GŁOS. Tamta sceneria była jak sen, który uparcie powtarza ten sam kadr, żebym wreszcie zrozumiała, co przeoczyłam.

„Emiyo” —  GŁOS nie brzmiał tym razem jakby był zaciekawiony, brzmiał jakby się niecierpliwił. —  „To zaczyna być męczące.”

—  Umieranie jest męczące —  prychnęłam, bo w tym miejscu emocje i tak nie miały sensu, a ja i tak je czułam.

Przez krótką chwilę panowała cisza, ciężka i gęsta, jakby Bogini ważyła w dłoni moje życie i zastanawiała się, czy w ogóle jest warte dalszej gry.

„Twój Imperator” —  powiedziała w końcu z wyraźnym, nieprzyjemnym akcentem —  „jest uparcie głupi.” —  Zamarłam. Nie dlatego, że nie zgadzałam się z diagnozą. Raczej dlatego, że nie spodziewałam się, iż to ona wypowie to tak wprost. —  „I za każdym razem pozwala ci umrzeć” —  przerwała mi ostro. —  „Za każdym. Razem.”

To zabolało bardziej niż powinno, jakby to nie było zdanie, tylko precyzyjne uderzenie.

„Słuchaj uważnie” —  powiedziała, a gwiaździste niebo jakby zacieśniło się wokół mnie. —  „Zrobię to inaczej.” —  Nie odezwałam się. Bałam się, że jeśli wypowiem choćby jedno słowo, rozwścieczę ją bardziej. —  „Stworzę ci nowe ciało” —  ciągnęła. —  „Tym razem nie ludzkie. Tym razem Fae.”

Poczułam przypływ ekscytacji. Fae! Tak jak Rai… Do tego tylko moje, należące wyłącznie do mnie, do nikogo innego.

—  Czy to znaczy… —  zaczęłam, a głos mi ugrzązł.

„To znaczy, że nie będziesz już krucha jak szkło” —  powiedziała z chłodną stanowczością bogini. 

Powinnam poczuć ulgę. Poczułam, oczywiście. Falę ciepła, która prawie przypominała nadzieję.

„Jednakże Imperator  jest winny i będzie musiał za to zapłacić.”

Zadrżałam w środku.

—  Co to znaczy?

Cisza trwała chwilę dłużej niż powinna, a potem Bogini powiedziała to niemal spokojnie, jakby ogłaszała oczywistość.

„Urodzisz się na nowo.”

—  Nie… nie w sensie…

„W sensie dosłownym” —  przerwała. —  „Nowe ciało wymaga początku, czasu by się rozwinąć. Nie dostanie cię z powrotem od razu.”

W mojej głowie natychmiast pojawiła się jedna, jedyna scena —  Raiden, który czeka nie mając mnie przy sobie. Zemsta, podboje, mrok —  był gotowy zniszczyć cały świat, albo… przejąć nad nim władzę. 

—  Nie rób mu tego —  wyszeptałam, zanim zdążyłam pomyśleć, że proszę Boginię o litość wobec Imperatora, którego sama nazwała „uparcie głupim”. Światło stało się lodowate. —  A co, jeżeli mnie nie znajdzie? —  spytałam przerażona.

Wtedy po raz pierwszy Bogini zabrzmiała jak byt, który widział tyle historii, że przestał się łudzić, iż ktokolwiek jest wyjątkowy.

„Znajdzie, to jedno jest pewne.”

—  Jak długo? —  spytałam. —  Ile czasu będzie musiał…

„Tyle, ile trzeba” —  głos był bezlitosny.

Widziałam też siebie, małą, gdzieś daleko, w świecie, który znałam, a którego nie pamiętałam.

—  Będę pamiętać? —  spytałam cicho. —  Będę… sobą?

Światło zmiękło odrobinę.

„Będziesz sobą” —  powiedział GŁOS —  „Twoje wspomnienia nie znikną. Przyjdą falami.”

Poczułam, że sceneria się zmienia, światło zaczyna mnie od siebie odpychać, jak prąd.

—  Poczekaj —  wyrwało mi się. —  Chcę mu powiedzieć. Chcę, żeby wiedział…

„Wie” —  przerwał ostro GŁOS. —  „Powiedziałaś mu wystarczająco wiele”.

Chciałam się sprzeciwić, ale już nie mogłam. Mgła wokół mnie gęstniała, a ja czułam, jak coś mnie ciągnie w dół, w stronę początku, którego nie pamiętałam.

„Emiyo” —  GŁOS odezwał się jeszcze raz, kiedy świat zaczął się rozrywać na jasne smugi. —  „Tym razem nie umieraj tak łatwo.”

—  Postaram się —  szepnęłam.

W ostatnim ułamku sekundy, zanim zniknęłam, zdążyłam jeszcze pomyśleć —  „Rai, naucz się cierpliwości, ponieważ do ciebie wracam.”