Cień Kruka

Znam zasady tego świata. 
Wiem, kogo mam zabić, kogo chronić i kogo omijać szerokim łukiem. 
Nie zadaję pytań. Nie przywiązuję się. Nie zostaję.

A potem pojawia się ona.

Suri nie pasuje do Akademii Królewskiej, do gier o władzę ani do świata, w którym żyję. Jest zbyt cicha, zbyt ludzka, zbyt nieświadoma tego, co nosi w sobie. A jednak jej obecność burzy porządek, który budowałem latami. Jej moc jest tajemnicą. Jej spojrzenie — słabością, na którą nie mogę sobie pozwolić.

Jestem asasynem. Cieniem. Ostrzem, które uderza, zanim ktokolwiek zdąży się obejrzeć. Ona należy do tych, których powinienem trzymać z dala od siebie. Do Feniksów. Do Obrońców. Do świata, który stoi po drugiej stronie barykady.

A mimo to wracam.
Pomagam.
Uczę ją.
I za każdym razem wiem, że przekraczam granicę, zza której nie ma już odwrotu.

W świecie, gdzie uczucia są bronią, a miłość bywa wyrokiem, jedno spojrzenie może zniszczyć więcej niż magia. Jeśli pozwolę jej zajrzeć pod mój kaptur, zobaczy coś, czego nigdy nie powinien zobaczyć nikt.

Bo największym zagrożeniem nie jest jej moc.
Jest nim to, że zaczynam chcieć zostać.