Kraina Koszmarów

Iseul pragnęła koszmarnych snów, bo tylko w nich czekał ktoś, kto odpisywał. Raon szukała skierowanego ku niej spojrzenia, bo własny ród nauczył ją, że nic nie znaczy.

Teraz obie mówią „ja” w świecie, który zlewa się ze snami, a czarny notes przechodzi z rąk do rąk jak bilet, którego nikt nie powinien był otrzymać. Jedna chce spotkać potwora na jawie. Druga pragnie stać się siostrą, którą wszyscy kochają. On obiecuje obu dokładnie to, o co proszą.

Pytanie nie brzmi, czy świat ze snów istnieje. Pytanie brzmi, czy można pokochać coś, co nie ma ludzkiej moralności. Czy można zakochać się w koszmarze?