Rozdział 6 – Bohaterowie noszą maski Sequel
by Vicky
Aria
Wciąż jestem oszołomiona. Kiedy Ethan powiedział, że jego szwagier zaproponował nam mieszkanie w penthousie w Chicago, nie mogłam w to uwierzyć. Wahałam się tylko przez chwilę. To było znacznie lepsze rozwiązanie niż gdybyśmy po prostu wymienili się pokojami w internacie. Szczególnie dla Aveel.
Do mieszkania pojechaliśmy luksusowym samochodem z kierowcą. Takim samym jak ten, którym jechaliśmy do szpitala, tylko że wtedy nie miałam głowy do ekscytacji taką jazdą. Z parkingu do penthouse prowadziła prywatna winda. Prywatna. Winda. Serio.
Samo mieszkanie było oszałamiające — przestronne i luksusowe, a jednocześnie zaskakująco przytulne. Weszłam do środka, wciąż trzymając za rękę spłoszoną Aveel, która chowała się za moimi plecami i trzymała się jak najdalej od Vaelina. On z kolei unikał nawet patrzenia w jej stronę.
— Rozgośćcie się — mówi Ethan, prowadząc nas do salonu.
Wtedy w korytarzu pojawia się chłopak. Ten sam, którego spotkałam w klubie i który z miejsca próbował mnie upokorzyć.
— Ethan, co tu robisz? — pyta totalnie zaskoczony.
Ethan patrzy na niego z niechęcią, niemal wrogo.
— Będę tu mieszkał. Cassian mnie zaprosił. A ty?
Aron blednie.
— Co?!
— Czy Cassian wie, że tu jesteś?
Aron krzywi się, zirytowany i lekko przestraszony jednocześnie.
— To nie twoja sprawa!
— Nie moja? — Ethan przechyla głowę. — Więc nie masz nic przeciwko, żebym zadzwonił do Feniksa?
Aron blednie jeszcze bardziej.
— Nie rób tego.
— Więc?
Aron spuszcza wzrok.
— Pokłóciłem się z rodzicami — mówi niechętnie. — Zamierzam tu zostać.
Ethan uśmiecha się chłodno.
— Zamierzasz? Doprawdy?
Aron patrzy na niego wściekłym wzrokiem, ale po chwili jakby skapitulował.
— Mogę tu zostać?
— Jest dużo miejsca — odpowiada Ethan spokojnie. — Jeżeli obiecasz nie wchodzić nam w drogę, to nie widzę problemu. Ale na twoim miejscu dałbym znać Cassianowi. Albo chociaż Lili.
Nie jestem zadowolona, że ten chłopak będzie z nami mieszkał, ale z tego, co zrozumiałam, to mieszkanie jego starszego brata. Więc raczej nie jestem w pozycji, żeby go stąd wygonić.
Kiedy zostajemy sami, odwracam się do Ethana.
— Nie lubisz go? — pytam cicho. — To znaczy Arona…
Ethan patrzy na mnie poważnie.
— Nie, to nie do końca tak… Po prostu… kiedy byłem mały, moja siostra go adorowała, żeby przypodobać się Cassianowi. I tak jakoś mi zostało. Zresztą Aron jest totalnym dupkiem. Tak jak kiedyś Cassian. Albo może nawet gorzej. Tylko że w przeciwieństwie do Cassiana, on ma Feniksa — Ethan uśmiecha się złośliwie — który go wychowuje. Nie zawsze w przyjemny sposób.
Śmieję się cicho, bo wiem, co ma na myśli. Doskonale pamiętam reakcję Feniksa na to, jak Aron zachował się względem mnie. Może… może faktycznie da się z nim żyć.
~ ♥ ~ ♥ ~ ♥ ~
Aveel
Jakim cudem wszystko tak bardzo się popsuło? Ethan, w którym się szczerze zakochałam, wybrał moją siostrę. Moje imię natomiast jakimś cudem pojawiło się na przedramieniu chłopaka, który mnie szczerze nienawidzi. Wzdrygam się na samo wspomnienie bólu, którego doświadczyłam, kiedy migdalił się ze swoją dziewczyną. Mój brzuch i ramiona pokryte są w nieprzyjemnych, wciąż tkliwych siniakach. Jak to się stało, że magia tak bardzo się pomyliła?
— Aveel, wszystko w porządku? — pyta Ethan, stając tuż obok mnie.
— Tak — odpowiadam automatycznie. — Nie… — szepczę w końcu, przypominając sobie, że to przecież wciąż on.
— Wszystko się ułoży — obiecuje cicho Ethan, ale ja mu nie wierzę. Wszystko… zupełnie się zepsuło. — Chodź, pokażę ci twój pokój — uśmiecha się do mnie pokrzepiająco.
Otwiera jedne z drzwi wzdłuż korytarza na dolnym piętrze penthouse, a moim oczom ukazuje się przyjemnie urządzone, przestronne pomieszczenie w pastelowych barwach. Jest tu duże łóżko, jasne biurko i wbudowana w ścianę szafa. Po prawej stronie łóżka stoi urocza toaletka.
— To mój pokój? — pytam niepewnie, bo odnoszę wrażenie, że zmieściłoby się w nim niemal całe mieszkanie, które zajmowałam z moimi adopcyjnymi rodzicami nad sklepem, który prowadzili.
— Jeśli tylko zechcesz — uśmiecha się Ethan. — Uznałem, że ci się spodoba. Kiedyś mieszkała tu przyjaciółka mojej siostry, lubiła urocze rzeczy, tak jak ty.
— Podoba mi się — mówię natychmiast, błagając w duchu, żeby pokój choć na chwilę odwrócił moją uwagę od nieprzyjemnych spraw.
— W szafie wiszą już twoje ubrania, a w szufladach toaletki i w łazience — wskazuje wtapiające się w jedną ze ścian drzwi — są kosmetyki. Gdybyś tylko czegoś potrzebowała, koniecznie daj mi znać — prosi.
— Dobrze — szepczę.
— Poradzisz sobie przez chwilę sama? — pyta, a ja mam ochotę błagać go, żeby ze mną został.
Wiem jednak, że nie powinnam tego robić i, że czeka na niego Aria. I tak to właśnie mi pokazał pokój jako pierwszej.
— Tak — odpowiadam drżącym głosem.
— Czuj się tu jak u siebie — ponownie się do mnie uśmiecha — w razie czego dodałem ci swój numer telefonu — wskazuje na leżące na biurku urządzenie, które również od niego dostałam. — Dzwoń, gdybyś czegokolwiek potrzebowała.
Kiwam głową, a on wychodzi z pokoju, zostawiając mnie samą. Siadam na brzegu łóżka, zgniatając między palcami narzutę w drobne kwiatki. Nie mam pojęcia, co mam dalej robić.
~ ♥ ~ ♥ ~ ♥ ~
Aria
Rozglądam się po pokoju Ethana, który znajduje się na piętrze penthouse. Jest dokładnie taki, jakiego się po nim spodziewałam.
Ściany są w barwach jasnej szarości. Na półce stoi szkatułka ze smokiem, a obok niej siedzi pluszowy Feniks z dzieciństwa, trochę już wyblakły, z miejscami wyłysiałym futerkiem, ale wciąż wyraźnie ważny. Na biurku leżą podręczniki i laptop, a na ścianie wisi zdjęcie małego Ethana strojącego głupie miny w objęciach siostry. Jest tu ciepło i jakoś… swojsko. Jakby Ethan nigdy do końca nie przestał być tym chłopcem z filmów, tylko po prostu teraz trochę dorósł.
Kiedy odwracam się do niego, widzę, że chce coś powiedzieć, ale wyraźnie się waha. Policzki ma lekko zaróżowione.
— No, wyrzuć to z siebie wreszcie — żądam, przechylając lekko głowę na bok.
Ethan spuszcza wzrok i pociera kark.
— Chcesz mieć własny pokój… czy będziesz spała ze mną? — pyta wprost.
Czuję, jak mnie też oblewa ciepło. Odwracam się od niego, żeby nie widział, jak bardzo
mnie to zbiło z tropu.
— Będę spała z tobą — mówię po chwili. — W końcu potrzebujemy wzmocnić magię…
Słyszę, jak bierze głęboki wdech. Potem podchodzi do mnie powoli i oplata mnie od tylu ramionami. Przyciąga mnie do siebie łagodnie.
— Przepraszam, że zmarnowałem te dwa miesiące — mówi cicho. — Wiem, że jestem kretynem.
Odwracam się ku niemu gwałtownie i wtulam się w niego całą sobą. Chowam twarz w jego koszulce.
— Moja siostra… nie da się jej nie lubić, prawda? — szepczę. — Nie dziwię się, że ją wybrałeś.
Ethan milczy przez chwilę. Potem czuję, jak jego ramiona zaciskają się mocniej wokół mnie. Pragnę, żeby już nigdy nie wypuszczał mnie z objęć.
~ ♥ ~ ♥ ~ ♥ ~
Ethan
Słyszę podniesiony głos Vaelina i natychmiast idę w jego stronę.
— Jesteś taka durna, że to aż boli — chłopak warczy na cofającą się przed nim Aveel. — Istnienie tej więzi to wyłącznie twoja wina! — kontynuuje brutalnie. — Gdybyś mnie odrzuciła, tak jak ci kazałem, teraz nie byłoby problemu.
Aveel kręci głową. Jej głos jest cichy i drżący.
— Ale przecież… nie mogłam — mówi. — Powiedziałam ci to. Gdybym cię odrzuciła, ty byś…
Vaelin parska krótkim, nieprzyjemnym śmiechem.
— I co z tego? — przerywa jej ostro. — Myślisz, że mi na tym zależy? Sądzisz, że chcę tej więzi, albo ciebie?
Aveel blednie. Cofa się o kolejny krok, aż nogą uderza w stolik kawowy. Jej dłonie zaciskają się na sweterku.
— Vaelin, ja… — zaczyna, ale głos jej się łamie.
— Nie — ucina. — Nie chcę cię słuchać. Nie chcę cię widzieć. I jedyne o czym teraz marzę, to żeby ta przeklęta więź przestała istnieć.
Odwraca się na pięcie i odchodzi bez słowa, mijając mnie w progu.
Aveel stoi przez chwilę nieruchomo. Potem osuwa się powoli na podłogę. Siada skulona na dywanie, z twarzą ukrytą w dłoniach, i płacze. Nie mogę na to patrzeć.
Podchodzę do niej szybko. Kucam przy niej i kładę dłoń na jej ramieniu.
— Aveel — mówię cicho. — Hej. Jestem tu. — Nie odpowiada. Jej ramiona drżą. Próbuję jeszcze raz, tym razem łagodniej. — Chodź. Nie możesz tu tak siedzieć.
Kiedy wciąż nie reaguje, biorę ją ostrożnie na ręce. Siadam z nią na kanapie i sadzam ją sobie na kolanach. Jedną ręką obejmuję jej plecy, drugą głaszczę ją po włosach.
— Już dobrze — szepczę. — Jestem przy tobie.
~ ♥ ~ ♥ ~ ♥ ~
Aria
Staję w drzwiach salonu i zamieram.
Aveel siedzi skulona na dywanie, z twarzą ukrytą w dłoniach, i płacze. Cicho, ale tak, że aż ściska mnie w gardle. Natychmiast chcę do niej podejść, ale wtedy dostrzegam Ethana. Jest szybszy. Najpierw kuca przy niej i mówi coś cicho. Kiedy to nic nie daje, bierze ją na ręce i siada z nią na kanapie, sadzając ją sobie na kolanach. Łagodnie głaszcze ją po włosach, jedną ręką obejmując jej plecy.
Kurwa.
Chowam się za ścianą. Oddech przyspiesza mi tak bardzo, że prawie nie słyszę nic poza własnym sercem. Bije jak oszalałe. Mam ochotę mu przyłożyć. Jestem tak piekielnie zazdrosna, że mam ochotę podejść i zrzucić ją z jego kolan. Z trudem się przed tym powstrzymuję. Bo wiem, że Aveel jest ciężko. I zdaję sobie sprawę, że to w pewnym sensie również moja wina. Jestem pewna, że gdyby mnie nie było, na przedramieniu Ethana pojawiłoby się jej imię.
Wtedy słyszę, jak ktoś uderza w drzwi od pokoju. Idę tam. Wchodzę.
Vaelin siedzi na podłodze, oparty o ścianę. Z trudem łapie oddech. Twarz ma bladą, a dłonie zaciśnięte na kolanach.
— Vaelin, wszystko w porządku? — pytam, zamykając za sobą drzwi.
— Nie — warczy przez zęby. — Ta przeklęta więź…
Prawda dociera do mnie, jak film puszczony w zwolnionym tempie. Patrzę na niego i nagle rozumiem.
— Ethan pociesza Aveel, bo płakała — mówię cicho. Wtedy uświadamiam sobie coś jeszcze. Ja nic nie czuję. Ani odrobiny bólu. — Ale nie robią nic niewłaściwego…
Vaelin patrzy na mnie skonsternowany.
— Ethan nie — mówi chłodno. — Ale Aveel wyraźnie czuje co innego.
Blednę.
— Powstrzymam ich.
— Nie! — protestuje ostro. Chwyta mnie za nadgarstek, zanim zdążę się odwrócić. — Zostaw ich w spokoju. Im szybciej ta więź pęknie, tym lepiej. Dla mnie… i dla Aveel.
~ ♥ ~ ♥ ~ ♥ ~
Aveel
Czekam na moment, kiedy będę mogła być z nim sama. Wreszcie łapię go wieczorem w kuchni. Stoi przy blacie, nalewa sobie wody. Kiedy mnie widzi, uśmiecha się łagodnie, ale ja nie potrafię odwzajemnić tego uśmiechu. Wyciągam ku niemu małe pudełeczko, które od kilku godzin trzymam w kieszeni bluzy.
— Chciałam ci to oddać — szepczę.
Ethan patrzy na pudełeczko, potem na mnie. Jest wyraźnie zaskoczony.
— Dlaczego? — pyta cicho. — To był przecież prezent.
Czuję, jak policzki mi płoną. Spuszczam wzrok.
— Jest zbyt cenna — mówię. — A ja już nie jestem twoją dziewczyną…
Ethan milczy przez chwilę. Potem podchodzi bliżej i delikatnie zamyka moje dłonie na pudełeczku.
— Ale wciąż jesteś moją przyjaciółką — mówi łagodnie. — Byłbym szczęśliwy, gdybyś ją zatrzymała. To nie tylko ozdoba. Będzie cię chroniła podczas zajęć w akademii.
— Ale…
— Jeśli będziesz ją nosiła, będę się o ciebie mniej martwił — dodaje cicho.
Czuję, jak łzy napływają mi do oczu. Kiwam głową, nie ufając własnemu głosowi.
— Dziękuję — szepczę w końcu.
Ethan uśmiecha się do mnie, jak gdyby nic się nie zmieniło.
— Może zrobić ci gorącą czekoladę? — proponuje.
Przytakuję. Siadam niepewnie na wysokim stołku przy kuchennym blacie i obserwuję, jak odwraca się do szafek. W żołądku czuję nieprzyjemny uścisk. Bo doskonale zdaję sobie sprawę, że ani na chwilę nie przestałam go kochać.
~ ♥ ~ ♥ ~ ♥ ~
Ethan
Na dole budynku jest siłownia i tam właśnie ją zastaję. Aria stoi przed workiem treningowym i uderza w niego z taką furią, że aż słychać, jak łańcuch skrzypi pod sufitem. Jej oddech jest ciężki, a koszulka przykleiła się do pleców. Włosy ma związane byle jak, kilka kosmyków przylepiło się do spoconego karku.
— Hej, zwolnij — rzucam.
Odwraca się ku mnie z wściekłością w oczach.
— Wypchaj się.
Podchodzę bliżej i przytrzymuję worek, zanim zdąży znowu w niego walnąć.
— Coś się stało?
— A jak myślisz?! — wyrzuca z siebie i nie przerywa serii ciosów. Każdy z nich jest mocniejszy od poprzedniego.
— Jeśli mi nie powiesz, to nie będę wiedział — mówię cierpliwie.
Ona uparcie milczy. Wzdycham cicho i znikam w szatni. Przebieram się w strój sportowy, a potem dołączam do jej treningu. Jest zaskoczona, ale nic nie mówi. Przez niemal godzinę ćwiczymy w ciszy, przerywanej tylko dźwiękiem uderzeń i naszymi oddechami. W końcu siada na ławce, zupełnie wysnuta z wszystkich sił. Podaję jej butelkę z wodą. Łapczywie pije, a potem patrzy na mnie. Z jej twarzy wciąż nie zniknęła irytacja.
— Dlaczego na twoim przedramieniu pojawiło się moje imię? — pyta w końcu.
Klękam przed nią, nie do końca rozumiejąc, o co jej chodzi.
— Zakochałem się w tobie, niemal od razu — wyjaśniam powoli. — Tylko nie zdawałem sobie z tego sprawy. Dopiero magia mi to uświadomiła.
— Nie! — niemal krzyczy. W jej oczach zaczynają lśnić łzy. — Kochasz moją siostrę, widzę to. Zabierałeś ją na randki, obsypywałeś prezentami, a teraz… nawet teraz spędzasz z nią więcej czasu niż ze mną. Dlaczego to nie z nią połączyła cię magia?
Czuję nieprzyjemny ucisk w żołądku.
— Och… — wyduszam z siebie zupełnie zaskoczony i milknę.
— Widzisz? — Aria uśmiecha się gorzko. — Nawet sam nie wiesz, co powiedzieć.
— Czy wolałabyś, żebym zostawił Aveel samą sobie? — pytam cicho.
— Oczywiście, że nie! — warczy. — Jeśli ją zostawisz, to ona rozsypie się na kawałki.
Kiwam głową.
— A jak zareagujesz, kiedy kupię ci prezent? — ciągnę dalej. — Ucieszysz się, czy raczej będziesz zażenowana i wkurzona na mnie, że to zrobiłem? — Aria otwiera usta, ale nic nie mówi. — Zaś co do randek… — wzdycham. — To znowu wracamy do tematu Aveel. Uznałem, że będziesz bała się zostawić ją sam na sam z Vaelinem. Ja też… miałem pewne obawy.
Aria wpatruje się we mnie z coraz większą irytacją, ale na jej twarzy pojawia się też zrozumienie.
— Jesteś okropny! — syczy. — Nawet nie wiesz, jak bardzo cię nienawidzę!
Uśmiecham się do niej promiennie.
— Poprosiłem moją siostrę, żeby dzisiaj wieczorem posiedziała z Aveel. Będzie też Feniks. Myślę, że wspólnymi siłami będą potrafili poprawić jej humor. A my spędzimy wieczór tylko we dwoje, dobrze?
Aria warczy, a potem po jej policzkach zaczynają płynąć łzy. Zsuwa się z ławki i oplata ramionami moją szyję, wtulając się mocno w mój tors. Przygarniam ją do siebie zaborczo. Nie mam pojęcia, jak to wszystko naprawić i czy w ogóle się da. Ale jedno wiem na pewno. Nigdy w życiu nie zamierzam jej stracić.