Header Background Image
    Rzeczywistość to ta część wyobraźni, co do której wszyscy się zgadzamy.
    Chapter Index

    Bohaterowie noszą maski

    Aria

    Czuję się jak gwiazda. 

    Po mega udanej randce Ethan zabiera mnie do luksusowego apartamentu w hotelu. Kiedy wchodzimy do środka, przystaję na chwilę w progu. Przestrzeń jest ogromna, tonie w miękkim, ciepłym świetle, a z okien widać rozświetlone miasto. Na stole czekają na nas przekąski, szampan i truskawki. Na łóżku rozsypane są płatki kwiatków.

    — To… bardzo drogie miejsce — szepczę do Ethana.

    Wzrusza ramionami.

    — Hotel należy do grupy Everhart.

    To powoduje, że się zamykam i przestaję mieć wątpliwości, czy powinniśmy tu być. Ethan podchodzi do mnie powoli, jakby dawał mi czas, żeby się wycofać. Nie wycofuję się.

    — Próbujesz zaciągnąć mnie do łóżka? — rzucam, starając się, żeby zabrzmiało to swobodnie.

    — Mhm — przyznaje z lekkim uśmiechem. — Ale nie zrobię niczego, czego nie chcesz.

    Płonę rumieńcem. Zdaję sobie sprawę, że ostatnio prawie cały czas się rumienię, co nigdy wcześniej mi się nie zdarzało. Problem polega na tym, że chcę. Nie tylko przez wzgląd na magiczną więź. Całą sobą pragnę bliskości Ethana, a to sprawia, że jestem jeszcze bardziej zawstydzona.

    Tym razem to ja go całuję. Siadamy na brzegu łóżka. Wsuwam dłonie pod jego koszulkę, wyczuwając twarde mięśnie brzucha. Ethan oddycha głębiej, ale nie próbuje mnie popędzać.

    — Nigdy nie miałam chłopaka — odzywam się cicho, kiedy na chwilę przestajemy się całować. — Nie było na to czasu…

    Ethan kładzie dłoń na moim policzku i patrzy mi w oczy.

    — Ja też nie miałem dziewczyny — przyznaje. — Poza tą chwilą, kiedy umawiałem się z twoją siostrą.

    — Co? Dlaczego? — patrzę na niego szeroko otwartymi oczami, totalnie zaskoczona. 

    Przecież Ethan to gwiazda filmowa, znany na całym świecie aktor. Niemożliwe, żeby…

    Chłopak uśmiecha się lekko.

    — Po co miałbym się z kimś umawiać, skoro wiedziałem, że będę uczył się w Akademii i prędzej czy później znajdę swoją czarodziejkę? To byłoby stratą czasu.

    Gryzę się w język, żeby mu nie powiedzieć, że ludzie umawiają się ze sobą dla rozrywki. Nawet ja z miejsca rozumiem, że Ethan taki nie jest i związek traktuje bardzo poważnie. A to… to cholernie mi się podoba. To pierwszy raz. Mój i jego.

    Chcę jednak wiedzieć coś innego. Muszę to wiedzieć.

    — A Aveel? — wyrywa mi się. — Co z nią robiłeś?

    Ethan nie spuszcza wzroku. Wciąż patrzy mi w oczy.

    — Parę razy się całowaliśmy — mówi cicho. — Delikatnie. Bez tego iskrzenia, które jest między nami.

    Mówi dokładnie to, co pragnęłam usłyszeć. Cholera!

    Nie chcę już dłużej czekać. Nie potrafię. Zdejmuję koszulkę Ethana i przewracam go na łóżko, a potem go całuję. Mocno, namiętnie, bez żadnych hamulców. Pragnę, żeby odwzajemniał moje pocałunki, dotykał mnie, chcę bliskości. I jego. Totalnie, bez żadnych granic. Od zawsze wiedziałam, że kocham Ethana Everharta. Nie miałam tylko pojęcia, jak bardzo i jak nieodwracalnie jestem w nim zakochana.

    ~ ♥ ~ ♥ ~ ♥ ~

    Ethan

    Leżę w łóżku z Arią w objęciach i jestem obłędnie zadowolony. Jej ciało jest ciepłe i miękkie, a oddech spokojny, lekko przyspieszony jeszcze po tym, co właśnie robiliśmy. Przez chwilę myślę, że mógłbym tak leżeć już zawsze. Z twarzą wtuloną w jej włosy, z jej dłonią spoczywającą na moim torsie.

    Potem czuję, jak pojawia się we mnie magia.

    Przy łóżku, w apartamencie, materializuje się moja duchowa bestia. Czarny smok zajmuje niemal całą przestrzeń w pokoju. Jego skrzydła są złożone, ale i tak sięgają niemal od ściany do ściany. Wpatruje się w nas spokojnie, z lekkim zainteresowaniem, a jego oczy połyskują w półmroku jak dwa kawałki obsydianu.

    — O! — jestem totalnie zaskoczony.

    Aria unosi głowę z mojego ramienia i patrzy na niego szeroko otwartymi oczami. W jej wzroku widzę szok, ale nie strach.

    — To twoja duchowa bestia? — pyta wstrząśnięta.

    — Najwyraźniej… tak — odpowiadam, nie odrywając od niego wzroku. Smok lekko przechyla łeb, jakby słuchał naszej rozmowy.

    Aria zerka na mnie niepewnie, a potem z powrotem na niego.

    — Możesz go trochę… zmniejszyć?

    Krzywię się nieznacznie.

    — Nie bardzo. To… jego najmniejsza forma.

    — O kurczę! — mruczy, wciąż wpatrzona w potężne ciało bestii.

    Wzdycham cicho. Muszę to ogarnąć, im szybciej, tym lepiej.

    — Nie masz nic przeciwko, że do kogoś zadzwonię?

    Aria kręci głową, wciąż nie odrywając wzroku od smoka.

    — Nie, jasne, dzwoń. Spodziewałam się… nie wiem… może dużego kota? — dodaje niepewnie.

    Muszę przyznać jej rację. Wybieram numer Feniksa, który odbiera niemal natychmiast.

    — Potrzebujesz porad sercowych? — pyta rozbawiony.

    — Nie.

    Włączam kamerę i pokazuję mu smoka, który siedzi spokojnie i przygląda się nam lekko zaciekawiony. Jego ogon powoli przesuwa się po podłodze.

    — O! Cudownie! — cieszy się jak dziecko.

    — Taaak… z pewnością cudownie — potwierdzam ironicznie.

    — Nie, serio — nie przestaje się cieszyć. — Wreszcie będziemy mogli razem latać. Bez ochrzanu od Lili za każdym razem.

    — Więc… twierdzisz, że nie mam się czym przejmować?

    — Absolutnie nie, szczeniaku. Od zawsze byłeś wyjątkowy. To powód do dumy, nie do zmartwień. A wasza więź… najwyraźniej również jest bardzo silna.

    — Dzięki, chyba — mruczę i się rozłączam.

    Z powrotem opadam na poduszki. Aria przysuwa się do mnie bliżej i kładzie mi głowę na ramieniu. Przygarniam ją do siebie stanowczo, tuląc w ramionach. Jej palce bezwiednie rysują wzory na mojej skórze. Smok rozpływa się w srebrnej mgle, zostawiając po sobie jedynie delikatny zapach burzy.

    Jeśli liczyłem na spokojne życie, to raczej nie mam na nie szans. Tylko… chyba nigdy takiego nie potrzebowałem. Boję się jednak, czy i Aria jest tego zdania, co ja.

    ~ ♥ ~ ♥ ~ ♥ ~

    Aria

    Wychodzimy z hotelu i od razu dostrzegam, że coś jest nie tak. Przed głównym wejściem kłębi się tłum. Ludzie z telefonami, dziennikarze z mikrofonami, fani krzyczący imię Ethana. Serce podchodzi mi do gardła.

    — Co robimy? — szepczę, zaciskając palce na jego dłoni.

    Ethan tylko wzrusza ramionami. Spokojnie wychodzi na zewnątrz, nie puszczając mojej ręki. Obok niego natychmiast pojawia się sztab ochroniarzy z hotelu, tworząc żywą ścianę między nami a tłumem. Ethan zatrzymuje się na szczycie schodów. Zaczynają się sypać pytania, dziennikarze przekrzykują się jeden przez drugi. On unosi dłoń i w jednej chwili robi się ciszej.

    — To Aria Jung — mówi spokojnie, wyraźnie. — Moja dziewczyna. Oficjalnie. Niedługo w prasie pojawi się oświadczenie mojego managera.

    Czuję, jak przechodzi mnie przyjemny dreszcz. Ethan… publicznie oznajmił, że jestem jego dziewczyną. Nie próbował mnie ukrywać. Nie udawał, że mnie tu nie ma. Czuję, jak miękną pode mną kolana.

    Pytania nie cichną, tak jak i okrzyki fanów, ale my idziemy prosto do samochodu, osłaniani żywą ścianą ochroniarzy. Kiedy drzwi się zamykają i silnik zaczyna mruczeć, wciąż czuję na sobie te wszystkie spojrzenia.

    — To było… mocne — stwierdzam, wpatrując się w niego.

    Uśmiecha się do mnie uroczo, tym swoim cudownym uśmiechem, który zawsze sprawia, że świat na chwilę przestaje się kręcić.

    — Przepraszam, że nie zapytałem cię o zdanie — mówi cicho. — Ale nie było na to czasu.

    — Nie — kręcę głową i wtulam się w jego ramię. — To… to, co powiedziałeś, sprawiło, że jestem niesamowicie szczęśliwa.

    Nie ma znaczenia, co teraz się wydarzy. Czuję się wspaniale. Wtedy wraca do mnie natrętna myśl, że gdyby nie ja… obok Ethana siedziałaby teraz Aveel. I że mojej siostrze to miejsce należy się bardziej. A mimo to uświadamiam sobie, że nigdy w życiu nie byłabym w stanie z niego zrezygnować. Nawet dla niej.

    ~ ♥ ~ ♥ ~ ♥ ~

    Vaelin

    Przez tydzień udaje mi się unikać Aveel i mam nadzieję, że ta farsa szybko się skończy. Potem dopada mnie rzeczywistość.

    Pierwsze, praktyczne zajęcia w Akademii Róż i Zaklęć. Walka z demonami w Dolinie Popiołów, na samym froncie. A ja nie mam w sobie ani odrobiny duchowej mocy. Wszystko dlatego, że trzymam się z daleka od Aveel.

    Jak mam ją chronić bez duchowej bestii?

    W teorii sytuacja jest pod kontrolą. Nad wszystkim czuwają nauczyciele, gotowi interweniować w razie potrzeby. Będziemy na samym skraju pola walki, gdzie pojawiają się jedynie pomniejsze demony. A jednak co jakiś czas zdarzają się wypadki. Nie mogę pozwolić, żeby coś jej się przeze mnie stało.

    Waham się przez dłuższą chwilę. Potem postanawiam, że to też mogę wykorzystać, żeby dziewczyna mnie jeszcze bardziej znienawidziła.

    Tuż przed zajęciami podchodzę do niej pewnym krokiem. Aveel blednie. Cofa się, aż uderza plecami o ścianę. Blokuję jej przejście. Opieram ręce po obu stronach jej ramion i pochylam się nad nią.

    — Zamknij się — warczę, kiedy otwiera usta, żeby coś powiedzieć.

    Potem przysuwam się bliżej. Pochylam się i całuję ją w usta. Mocno. Głęboko. Brutalnie. Słyszę aż nazbyt głośne bicie jej serca. Czuję jej strach. Nie przerywam pocałunku. A potem… potem już nie potrafię go przerwać.

    Kiedy wreszcie odzyskuję rezon, oszołomiony odsuwam się od jej ust. To było… kurwa. Nigdy w życiu nie przeżyłem czegoś takiego. Pragnę ponownie przyciągnąć ją do siebie. Zamknąć w ramionach i już nigdy nie wypuścić jej z objęć. Zmuszam się jednak do tego, żeby odwrócić się od niej i odejść bez słowa. Jak gdyby nigdy nic.

    ~ ♥ ~ ♥ ~ ♥ ~

    Aria

    Martwię się trochę, bo zostaliśmy rozdzieleni. Aveel i Vaelin są w innej grupie niż my i zostali zabrani w zupełnie inne miejsce. Nie mam jednak czasu na myślenie, bo właśnie wchodzimy na pole bitwy. Prawdziwe. Realne. Z portalami, z których wylewają się pomniejsze demony.

    Najbliższy nas portal się otwiera. Wychodzą z niego demony i… omijają nas szerokim łukiem. Jakby przed nami uciekały.

    Stoję totalnie zaskoczona. Przez chwilę nic się nie dzieje. Demony po prostu się wycofują, a my stoimy w miejscu, oszołomieni. Dopiero po chwili dostrzegam, że Ethan wygląda na lekko naburmuszonego.

    Podchodzi do nas trener.

    — Naprawisz to? — Ethan poufale zwraca się do Cassiana.

    Trener wzdycha.

    — Spróbuję.

    Odchodzi w kierunku portalu. Patrzę na Ethana, wciąż nie rozumiejąc sytuacji.

    — Co się właśnie stało?

    — Obawiam się, że nici z naszych praktycznych zajęć — mruczy cicho.

    — Jak to?

    Ethan zerka na mnie z boku.

    — Demony… boją się mojej rodziny. To wina Cassiana… i Feniksa. Tak jakby.

    — Tak jakby?

    Chłopak zasłania dłonią oczy. Wzdycha.

    — Kiedyś… spalili połowę piekła i… królową demonów. A potem posadzili na tronie nową królową. I teraz… demony nas unikają.

    Patrzę na niego oszołomiona.

    — Aha… — odpowiadam niepewnie.

    Po chwili trener wraca.

    — Ok. Dobrze, spróbujmy.

    Podchodzą do nas trzy pomniejsze demony. Sprawiają wrażenie, jakby trzęsły się ze strachu. Nie atakują. Stoją kilka metrów od nas, przenosząc wzrok z Cassiana na Ethana i z powrotem.

    Ethan ponownie wzdycha.

    — Ok. To może sobie na dzisiaj darujmy?

    — Taaak… chyba nie mamy wyjścia — przyznaje Cassian.

    Ethan bierze mnie za rękę i wracamy razem do bazy wojskowej. Wciąż jestem oszołomiona. Jestem bardzo ciekawa, jakie jeszcze tajemnice skrywa mój chłopak.

    ~ ♥ ~ ♥ ~ ♥ ~

    Aveel

    Jestem przerażona. Totalnie nieprzygotowana na walkę z demonami, a w pobliżu nie ma ani Ethana, ani Arii. Stoję na polu bitwy i po prostu zamieram. Powietrze jest gęste od magii, a z portali wylewają się kolejne istoty. Vaelin stoi obok mnie, górując nade mną. Jest wyraźnie wkurzony. Obok niego pojawia się jego duchowa bestia.

    To pająk. Ogromny. Włochaty. Jego ciało jest czarne, pokryte gęstą, lśniącą sierścią, która mieni się w świetle niczym smoła. Osiem długich, członowanych nóg kończy się ostrymi jak sztylety pazurami. Kiedy się porusza, słychać ciche, nieprzyjemne stukanie. Jego liczne oczy wpatrują się w demony z zimną, bezduszną uwagą. Czuję, jak żołądek podchodzi mi do gardła. Boję się go bardziej niż samych demonów.

    Vaelin bez problemu pokonuje kolejne istoty. Nie potrzebuje mojej pomocy. Ja tylko stoję obok i myślę, że oddałabym wszystko, żeby nie musieć tu być. Może gdyby obok był Ethan, czułabym się bezpiecznie… Wtedy czuję, jak bransoletka na moim nadgarstku staje się cieplejsza. Kiedy jedno ze stworzeń rzuca się w moją stronę, bransoletka kumuluje energię. Przede mną tworzy się niewidzialna bariera, która odrzuca demona na bok z cichym, iskrzącym dźwiękiem.

    Vaelin zerka na mnie. Jest lekko zaskoczony, ale nie komentuje. Wraca do pozbywania się demonów. Ja stoję dalej, z ręką przyciśniętą do piersi, i staram się nie patrzeć na jego pająka.

    Oddycham z ulgą dopiero wtedy, kiedy nauczyciel pozwala nam opuścić pole bitwy. Nogi mam miękkie, a w uszach wciąż słyszę stukanie pajęczych nóg.

    ~ ♥ ~ ♥ ~ ♥ ~

    Aria

    Demony uciekające na widok Ethan to nie pierwsza i nie ostatnia niespodzianka. Wchodzę do salonu w willi i przystaję w szoku.

    Na kanapie siedzi doktor Mael, ale jednocześnie to nie on. Wokół niego roztacza się mroczna, demoniczna aura. Z jego głowy wyrastają czarne rogi, a za nim widać złożone, a mimo to ogromne, pokryte błoną skrzydła. Zza oparcia kanapy wystaje długi, ciemny ogon. Co do cholery?!

    Patrzę na niego szeroko otwartymi oczami. Nie jestem w stanie się ruszyć.

    Ethan nie jest zaskoczony. Raczej poirytowany. Mael też to zauważa. Unosi głowę i patrzy na nas spokojnie.

    — Jestem zbyt zmęczony, żeby się ukrywać nawet we własnym domu — stwierdza obojętnie. — Poza tym skoro ona jest teraz częścią rodziny — wskazuje na mnie — i tak prędzej czy później pozna nasze tajemnice.

    Jestem częścią rodziny. Te słowa wywołują we mnie większy szok niż jego wygląd. Czuję, jak coś ciepłego rozlewa się w mojej klatce piersiowej, mimo że wciąż nie mogę oderwać wzroku od rogów i skrzydeł.

    Ethan zerka na mnie niepewnie.

    — Mael jest demonem, tak jakby… — rzuca.

    Mężczyzna prycha.

    — Tak jakby? — powtarza z wyraźnym rozbawieniem.

    Nie wiem, czy powinnam się bać, ale kiedy Mael znowu na mnie patrzy, w jego oczach nie ma groźby. Jest obojętność, a ja, ku własnemu zdumieniu, właśnie teraz przestaję czuć się jak intruz. Dla niego… nie jestem kimś obcym. On po prostu zaakceptował moją obecność, jak gdybym była nieodłączną częścią życia Ethana. Mam ochotę się uśmiechnąć.  

    ~ ♥ ~ ♥ ~ ♥ ~

    Ethan

    Napiętą sytuację ratuje pojawienie się złotowłosej Ishane, która z uporem godnym lepszej sprawy goni Kazana. Zwierzak zwinnie wskakuje na kanapę i chowa się przy boku Maela. Ishane tupie małą nóżką, wyraźnie niezadowolona, a potem sama wdrapuje się na miejsce obok.  

    — Wujku, on mnie nie lubi — skarży się Maelowi. 

    — Niemożliwe, jak ktoś mógłby cię nie lubić? — on odpowiada jej mechanicznie, nie poświęcając dziewczynce zbyt wiele uwagi. 

    — Właśnie! — stwierdza ona, wciąż odrobinę naburmuszona, ale jej uwagę szybko odwracają rogi Maela. 

    Podnosi się zwinnie i staje obok niego na kanapie, wyciągając drobną rączkę i dotykając jednego z rogów. Mael wciąż ją ignoruje. 

    Czuję, jak Aria przestaje być spięta i teraz z trudem powstrzymuje się od prychnięcia śmiechem. Jestem prawie pewien, że lada moment pojawi się Asher, zazdrosny o uwagę, jaką jego córka poświęca Maelowi. To scenariusz, który powtarza się w kółko, od kiedy Ishane nauczyła się chodzić. Ona biega za Kazanem, który najbezpieczniej czuje się u boku Maela, więc Ishane również co chwila jest przy nim. 

    Asher próbował naprawdę wielu rzeczy, ale żaden kot, ani pies nie spodobał się małej tak bardzo, jak Kazan.  

    Po chwili do salonu wchodzi Lili, trzymając za rączkę małego Aleksa. Ogarnia wzrokiem sytuację i tylko wzrusza ramionami. 

    — Chodź — zwraca się do Arii, która bez wahania idzie za nią do pokoju bliźniaków. 

    Zostaję sam z Maelem i Ishane. Dziewczynka wciąż uparcie głaszcze jego róg, a Kazan powoli, bardzo powoli, wychodzi spod ręki Maela i siada mu na kolanach. Ishane natychmiast próbuje go dotknąć. Kazan fuka cicho, ale nie ucieka.

    — Widzisz? — mruczy Mael, wciąż nie odrywając wzroku od książki. — Mówiłem, że cię nie nienawidzi.

    — Ale prawie — burczy Ishane, marszcząc nosek.

    W tym momencie w progu pojawia się Asher. Patrzy na córkę siedzącą praktycznie na Maelu i wzdycha cicho, jakby właśnie przegrał jakąś cichą wojnę.

    — Isha — mówi spokojnie. — Chodź, mam coś dla ciebie.

    Dziewczynka odwraca się natychmiast, zapominając o rogach i o Kazanie. Zeskakuje z kanapy i biegnie do ojca. Asher bierze ją na ręce i wychodzi, rzucając Maelowi jedno, krótkie spojrzenie. Mael tylko wzrusza ramionami i wraca do książki.

    Kazan mości się wygodniej na jego kolanach. Siadam na fotelu zadowolony, że Aria tak spokojnie reaguje na moją rodzinę. Wiem, że mogło być dużo gorzej. 

    Note