Header Background Image
    Rzeczywistość to ta część wyobraźni, co do której wszyscy się zgadzamy.
    Chapter Index

    Bohaterowie noszą maski

    Aria 

    Siedzimy z Aveel w salonie, kiedy ktoś wchodzi do mieszkania. Aron wypada ze swojego pokoju jak burza, niemal się potykając o własne stopy w pośpiechu. Po chwili do salonu wchodzi siostra Ethana, w towarzystwie Feniksa, którego obecność natychmiast wypełnia przestrzeń, a wokół niego powietrze jakby zrobiło się cięższe i cieplejsze.

    — Lili! — zrywam się z kanapy, zanim zdążę pomyśleć.

    Ona uśmiecha się do mnie szeroko i obejmuje mnie na powitanie. Jej włosy pachną truskawkowym szamponem. Aron, ku mojemu zdumieniu, nie przestaje się wokół niej krzątać. Już po chwili znika w kuchni, żeby przygotować herbatę. Patrzę za nim z niedowierzaniem. To naprawdę ten sam człowiek, który jeszcze niedawno zachowywał się jak największy dupek na świecie?

    Lilien siada na kanapie obok mojej siostry.

    — Aveel, jak się czujesz? Wszystko w porządku? — pyta łagodnym głosem.

    Ona w odpowiedzi kręci głową. Przez chwilę nic nie mówi, a potem po prostu się załamuje. Łzy spływają jej po policzkach, a ramiona zaczynają drżeć. Patrzę na nią szeroko otwartymi oczami. Nie sądziłam, że jest aż tak źle. 

    Feniks zerka na mnie z boku.

    — Gdzie Ethan?

    — Trenuje razem z Vaelinem — odpowiadam cicho.

    On tylko kiwa głową i siada po drugiej stronie Lili. Zdecydowanie zbyt blisko niej, jak na to, że nie są sami. Jego ramię niemal ociera się o jej, a ja czuję, jak Aveel mimowolnie się spina. 

    Aron wraca z kuchni z dwoma kubkami. Podaje jeden Lilien, a drugi, ku mojemu zaskoczeniu, Aveel. Potem siada na fotelu naprzeciwko nich i zaczyna mówić cicho, z wyraźną troską. 

    Lilien i Feniks nie odpuszczają. Zadają pytania, żartują delikatnie, odwracają uwagę. Po kwadransie Aveel nawet śmieje się nieśmiało, wycierając oczy rękawem. Zazdroszczę im tej umiejętności. Ja bym tylko siedziała obok i nie wiedziała, co powiedzieć.

    W pewnym momencie mój telefon wibruje na stole. Dzwonią rodzice. Przepraszają, że przeszkadzają, ale głos ojca jest napięty. Do restauracji z jakiejś przyczyny ustawiła się kolejka na kilka przecznic. Ludzie nie chcą odchodzić. Nie wiedzą, co robić.

    Lilien unosi wzrok znad kubka.

    — Możemy w czymś pomóc?

    — Nie chciałabym cię kłopotać, poradzimy sobie — odpowiadam szybko, choć sama nie jestem tego pewna.

    Feniks wstaje, jakby decyzja już zapadła.

    — Myślę, że to wina sławy szczeniaka — mówi do Lili spokojnie. — Powinniśmy pojechać i ogarnąć sytuację.

    Ona kiwa głową bez wahania.

    — Aveel, masz mój numer. W razie czego dzwoń. Aron, zaopiekujesz się nią?

    Aron przytakuje natychmiast. Na jego twarzy pojawia się wyraźna duma, jakby prośba Lilien była jakimś szczególnym zaszczytem.

    We trójkę — ja, Lili i Feniks — zjeżdżamy windą do podziemnego garażu. W kabinie jest cicho. Feniks stoi z ręką zarzuconą na ramię Lili, a ona opiera się o niego i patrzy na mnie z lekkim uśmiechem. Czuję, jak napięcie powoli opuszcza moje ciało. Nie wiem, co dokładnie zamierzają zrobić, ale mam wrażenie, że ktoś naprawdę wie, jak rozwiązać problem.

    ~ ♥ ~ ♥ ~ ♥ ~

    Aveel

    Siedzę na kanapie, skulona w kącie, i wciąż czuję na policzkach resztki łez. W salonie zrobiło się cicho. Aria wyszła z Lilien i Feniksem, a ja zostałam sama z Aronem. Chłopak siedzi naprzeciwko i przygląda mi się z wyrazem twarzy, którego nie potrafię odczytać.

    — Serio, nie mieści mi się w głowie, jak to się stało, że Ethan wybrał Arię zamiast ciebie — odzywa się nagle. — Wyglądacie bardzo podobnie, ale poza tym… nie potrafię sobie wyobrazić, dlaczego ktoś mógłby woleć ją od ciebie.

    Czuję, jak rumieniec wpełza mi na policzki, a potem przesuwa się aż po czubki uszu. Zaciskam palce na poduszce.

    — Nie mów tak — proszę cicho.

    — Dlaczego? — Aron wpatruje się we mnie z lekkim uśmieszkiem. — Przecież to prawda.

    — Nie powinieneś tak mówić o Arii — odpowiadam, nie patrząc na niego.

    Aron prycha cicho, ale bez złośliwości.

    — Mówię tylko, że ty jesteś… — urywa, jakby szukał słowa. — Inna. Łagodniejsza. I nie krzyczysz na ludzi, jak tylko otworzą usta.

    Parskam mimo woli. To było takie głupie, że prawie się uśmiecham.

    — Aron…

    — Co? — robi niewinną minę. — Wyglądasz, jakbyś miała się zaraz rozpłakać, a ja nie mam pojęcia, co robić z płaczącymi dziewczynami.

    — Już nie płaczę — mruczę.

    — To dobrze. — Przez chwilę milczy. — Bo szkoda by było — dodaje ciszej. — Masz ładny uśmiech.

    Znowu się rumienię. Tym razem mocniej. Aron patrzy na mnie z lekkim uśmiechem, jakby dokładnie wiedział, co robi, a jednocześnie nie chciał mnie przestraszyć. Nie wiem, co na to odpowiedzieć, więc tylko chowam twarz w poduszce i mam nadzieję, że nie zauważy, jak bardzo mi się to podoba to co powiedział.

    ~ ♥ ~ ♥ ~ ♥ ~

    Vaelin

    Czuję ostry, pulsujący ból za kostką i zdaję sobie sprawę, że chyba w końcu przesadziłem z treningiem. Każdy krok sprawia mi trudność, a kostka pulsuje tak mocno, że mam wrażenie, jakby ktoś wbijał w nią rozgrzany pręt. Dwadzieścia minut później siedzimy z Ethanem w prywatnej poczekalni w szpitalu. Oczywiście, że Ethanowi należy się prywatna poczekalnia — cicha, wyłożona jasnym drewnem, z miękkimi fotelami i zapachem świeżo parzonej kawy unoszącym się w powietrzu. Powoli przestaje mnie to dziwić. Czekamy na pojawienie się lekarza z jego rodziny.

    — Czy ja muszę tu być? — pytam niezadowolony, siadając wygodniej w fotelu.

    Ethan patrzy na mnie z lekkim rozbawieniem, jakby cała sytuacja była dla niego jedynie drobną niedogodnością.

    — Nie musiałbyś, gdybyś nie zachowywał się jak palant. Wtedy Aveel mogłaby cię uleczyć i wizyta w szpitalu byłaby zbędna.

    Wzdycham ciężko, czując narastającą irytację.

    — Jasne… — mruczę niezadowolony.

    Już po kilku minutach w drzwiach pojawia się wysoki, ciemnowłosy mężczyzna o bladej cerze, w lekarskim kitlu. Zatrzymuje go pielęgniarka, z którą zamienia kilka zdań. Patrzę na niego i czuję, jak coś zimnego zaciska mi się wokół żołądka. Wyczuwam demoniczną energię — gęstą, ciężką, przytłaczającą. Jest jej tyle, że powietrze w poczekalni robi się nagle cięższe, a mnie ogarnia czysta panika. Nieznajomy stanowi poważne zagrożenie. Ja sam nie jestem nawet w połowie tak silny jak on.

    — Chodźmy stąd, natychmiast — ponaglam Ethana cichym, napiętym głosem. — Potem ci wytłumaczę.

    Ethan patrzy na mnie zaskoczony, ale ku mojej uldze bez dyskusji wstaje z fotela. Wtedy nieznajomy się odwraca. Jego spojrzenie spada na nas i w jednej chwili drzwi poczekalni zamykają się z głuchym hukiem. Zanim zdążę zareagować, jest już przy mnie. Czarna pantera materializuje się z cienia i przewraca mnie na podłogę, przygniatając mnie swoim ciężarem. Jej pazury wbijają się w moje ramiona, a oddech jest gorący i ciężki. Zwierzę dyszy tuż przy mojej szyi.

    Przywołuję pająka, ale jeden gest mężczyzny wystarcza, żeby bestia rozpłynęła się w srebrzystej mgle. Walczę, próbuję się uwolnić, ale szybko uświadamiam sobie, że mam totalnie przerąbane. Jest zbyt silny, szybki i zdecydowanie zbyt spokojny.

    — Uciekaj — rzucam do Ethana, wciąż przygwożdżony do podłogi.

    Nie ma znaczenia, co stanie się ze mną. Ważne, żeby Ethan był bezpieczny. 

    On jednak tylko stoi, wyraźnie zaskoczony, i przygląda się scenie, jakby nie do końca rozumiał, co się właśnie dzieje. Mam ochotę przeklinać.

    ~ ♥ ~ ♥ ~ ♥ ~

    Ethan

    Przyglądam się scenie z lekkim zmieszaniem. Vaelin leży na podłodze, przygwożdżony przez czarną panterę, a w jego oczach widzę czystą panikę. Mael stoi nad nim spokojnie, jakby cała sytuacja była dla niego jedynie drobną niedogodnością.

    — Mael… co robisz? — pytam spokojnie, nie ruszając się z miejsca.

    Mężczyzna nie odwraca się ku mnie, kiedy odpowiada.

    — Wyjdź stąd. Twój kolega jest demonem.

    Przyglądam mu się uważnie. Wiem, że Vaelin naprawdę jest demonem, jednak to nie zmienia faktu, że nie zamierzam po prostu wyjść i zostawić go samego. Nie sądziłem, że ten fakt aż tak bardzo zaniepokoi właśnie Maela. 

    — Wiem — odpowiadam cicho.

    Mael wreszcie unosi na mnie wzrok. Jego spojrzenie jest chłodne, niemal obojętne.

    — Nie rozumiesz. Nie przywołuje demonów. Nie jest członkiem kultu Feniksa. Jest demonem. Związanym z Angelicą.

    — Wiem — powtarzam spokojnie. — Ale… nie sądzę, żeby to była jego wina. Chyba chciał znaleźć partnerkę, żeby pozbyć się kontraktu. Tak jak ty. 

    Mael patrzy na mnie z wyraźną irytacją. Przez chwilę mam wrażenie, że zaraz straci cierpliwość.

    — Masz złe wzorce — mówi chłodno. — Gdyby nie Lili, nie wahałbym się przed skręceniem ci karku, jeśli stanąłbyś mi na drodze.

    Uśmiecham się lekko, choć wiem, że to może go tylko bardziej zirytować.

    — Wiem. Ale panujesz nad sobą, prawda? On… też nic nikomu nie zrobił. Nie ma złych intencji.

    Mael milczy przez moment. Potem odwraca wzrok z powrotem na Vaelina, który wciąż leży nieruchomo pod ciężarem pantery.

    — O tym zaraz się przekonamy — oznajmia chłodno.

    Czuję, jak powietrze w poczekalni robi się cięższe. Mael nie musi nic mówić, żebym wiedział, co zamierza zrobić. Planuje użyć swojej demonicznej energii, żeby wyciągnąć z Vaelina wszystko, co skrywa jego umysł. I nie sądzę, żeby zamierzał być przy tym delikatny.

    ~ ♥ ~ ♥ ~ ♥ ~

    Vaelin

    Kiedy z ust Ethana pada to proste „wiem”, czuję, jakby ktoś mi przyłożył. Nie rozumiem, dlaczego on w ogóle stoi tak spokojnie naprzeciwko tego mężczyzny. Nie mam pojęcia, jak może patrzeć na niego bez cienia strachu, kiedy ja ledwo oddycham pod ciężarem pantery. A potem czuję, jak nieznajomy wkrada się do mojego umysłu. To dzieje się nagle, bez ostrzeżenia. Jego obecność jest zimna, ostra i całkowicie bezlitosna. Próbuję go odepchnąć, ale to tak, jakbym próbował zatrzymać lawinę gołymi rękami.

    — Przysłała cię królowa demonów? Zamierza skrzywdzić Ethana? — pyta chłodno, a jego głos rozbrzmiewa jednocześnie w mojej głowie i w pokoju.

    Nie odpowiadam. Nie potrafię. On i tak już wie. Przegląda moje wspomnienia jak kartki książki, bez pośpiechu, bez litości. Wie, że moi rodzice podpisali kontrakt, zanim jeszcze się urodziłem. Widzi, jak przez całe życie nosiłem w sobie coś, czego nie chciałem i nad czym nie miałem kontroli. Obojętnie przygląda się latom spędzonym w piekle. Widzi salę, w której stałem wśród innych młodych mężczyzn — wysokich, ciemnowłosych, o jasnej karnacji. Obserwuje, jak królowa demonów przechodziła między nami, jakbyśmy byli jedynie zabawkami, które może brać i odkładać, kiedy tylko zechce. Śledzi jej dłonie na mojej skórze. Dostrzega, jak zmuszała nas do klęczenia, jak brała to, czego chciała, nie pytając nikogo o zgodę. Widzi, jak leżałem pod nią i nie mogłem się ruszyć, bo kontrakt nie pozwalał mi nawet odwrócić wzroku.

    Czuję, jak żołądek podchodzi mi do gardła. Nie chcę, żeby to widzieli. Nie chcę, żeby Ethan to wiedział. Ale mężczyzna nie przestaje. Zatrzymuje się na jednym ze wspomnień dłużej niż na innych. Na tym, w którym ona kazała mi patrzeć, kiedy bawiła się kimś innym. Na tym, w którym szeptała mi do ucha, że i tak w końcu przyjdzie moja kolej. 

    — Nie miałem na to wpływu — wyrywa mi się przez zaciśnięte zęby.

    Nieznajomy milczy przez chwilę. Potem odwraca głowę w stronę Ethana.

    — Angelica ma cały harem takich jak on. Młodych mężczyzn z północy, wysokich, ciemnowłosych, o jasnej karnacji. Zbiera ich, odkąd Lili zabrała jej mnie. Trzyma ich jak zabawki. Bierze ich, kiedy tylko zechce. Nie pyta o zgodę. Nie pozwala im odmówić.

    Ethan kiwa głową powoli, jakby to nie było dla niego nowością.

    — Czy ona nawet z piekła musi sprawiać problemy? — pyta cicho.

    Nie do końca rozumiem, o czym mówią, ale ich głosy są zbyt spokojne. Zbyt pewne. Jakby rozmawiali o czymś, codziennym, a nie o piekle. Wciąż czuję na skórze echo tych wspomnień, które nieznajomy właśnie wyciągnął na wierzch. Wciąż czuję jej dłonie. Wciąż czuję, jak kontrakt zmuszał mnie do posłuszeństwa, nawet kiedy wszystko we mnie krzyczało, żeby przestała.

    Ethan odzywa się znowu, tym razem patrząc prosto na mnie.

    — Więź z czarodziejką jest silniejsza niż cokolwiek innego. Nawet kontrakt z królową demonów. Ale musi być prawdziwa. Nie możesz sobie wybrać po prostu kogokolwiek… A ty mimo wszystko przez cały czas z premedytacją odtrącasz od siebie Aveel.

    Patrzę na niego wkurzony. Gniew jest jedyną rzeczą, która pozwala mi jeszcze jakoś funkcjonować.

    — Nigdy nie zmusiłbym jej do bycia ze mną — warczę przez zaciśnięte zęby.

    Ethan patrzy na mnie z tym swoim irytującym spokojem.

    — Właśnie dlatego tylko ona może ci pomóc.

    — Nie ma, kurwa, mowy! — protestuję natychmiast. 

    — Co chcesz zrobić z moim przyjacielem? — Ethan ponownie zwraca się do mężczyzny. 

    Przyjacielem. To słowo w jego ustach brzmi niemal boleśnie, szczególnie teraz, kiedy mam pewność, że Ethan doskonale wie, kim jestem. 

    Nieznajomy mężczyzna, wyraźnie niezadowolony, pociera dłonią skroń, jakby bolała go głowa. 

    — Daj mi się zastanowić. Lili mnie zamorduje, jeżeli zostawię cię w towarzystwie kogoś, nad kim kontrolę w każdej chwili może przejąć Angelica.  

    — To może zadzwonię po Feniksa? — proponuje Ethan.

    — Nie! — mężczyzna dopiero teraz przestaje być spokojny. — Sam to załatwię.  

    — Ok. Ok. — widzę, jak Ethan niemal się uśmiecha. — Puść go i zerknij na jego kostkę, dobrze? 

    — Za co mnie to spotyka? — mruczy mężczyzna niezadowolony, ale pantera niespiesznie odsuwa się ode mnie.

    Siadam na podłodze, wciąż czując ciężar jej łap na barkach. Kostka pulsuje, a w głowie mam kompletny chaos. Nie wiem, kim jest ten mężczyzna. Nie rozumiem, dlaczego Ethan zachowuje się, jakby cała sytuacja była całkowicie normalna. Nie wiem nawet, czy powinienem próbować uciekać, czy po prostu siedzieć i mieć nadzieję, że nie zrobią mi nic gorszego.

    — Kim jest ta cała Angelica? — pytam, coraz mniej ogarniając sytuację, w jakiej się znalazłem.

    Ethan wzrusza ramionami, jakby pytanie było zupełnie niewinne.

    — To długa i trochę pogmatwana historia.

    — Dawaj, młody.

    Ethan siada na fotelu naprzeciwko. Lekarz podchodzi do mnie bez słowa i kuca przy mojej nodze. Jego dłonie są chłodne i pewne, kiedy ogląda moją spuchniętą kostkę. Nie pyta, czy boli. Nie przeprasza za to, co przed chwilą zrobił. Po prostu sprawdza uszkodzenie, jakby grzebanie w moim umyśle było jedynie drobnym wstępem do właściwej rozmowy. Wciąż aż nazbyt wyraźnie czuję ciężką i przytłaczającą demoniczną energię, która go otacza.

    — Angelica to imię obecnej królowej demonów — mówi Ethan, patrząc na mnie z lekkim wahaniem. — Jest byłą dziewczyną Maela — wskazuje ruchem głowy na lekarza — tak jakby… ale on już wtedy miał obsesję na punkcie mojej siostry… wybacz — dodaje, zwracając się do mężczyzny, wyraźnie lekko zawstydzony.

    Lekarz nawet nie zaszczyca go spojrzeniem. Wzrusza ramionami, wciąż skupiony na mojej kostce.

    — To prawda. Lili… od kiedy zobaczyłem ją po raz pierwszy, była wyjątkowa.

    Przez chwilę panuje cisza. Ethan marszczy brwi, jakby właśnie coś mu się ułożyło w głowie.

    — Mael… — wypowiada jego imię powoli, jakby testował brzmienie. — Może po prostu wybierzemy się do piekła i zabierzemy sobie kontrakt Vaelina?

    Blednę.

    Mael unosi na niego wzrok. Przez moment wygląda, jakby naprawdę się nad tym zastanawiał. Jakby propozycja wcale nie była szalona. Jakby faktycznie rozważał, czy nie warto byłoby zejść do piekła tylko po to, żeby ukraść kontrakt, który moi rodzice podpisali, zanim się urodziłem.

    Patrzę to na jednego, to na drugiego i mam absolutną pewność, że totalnie ich porąbało. Nie ma innej możliwości. Nie ma innego wytłumaczenia. Stoją tu i rozmawiają o zejściu do piekła, jakby planowali zwykłą wycieczkę za miasto, a ja siedzę między nimi z pulsującą kostką i pustką w głowie, nie wiedząc, czy mam się śmiać, czy może powinienem zacząć przeklinać.

    Note